Poem
De Witte Jas
Phuong was een goed mens.
Er waren getuigen.
Beleefd tegen vreemden.
Behulpzaam voor collega's.
Zachtaardig in gezelschap.
En de witte jas.
Wit heeft altijd
een uitstekende reputatie gehad.
Thuis kende zij
de man na bezoekuur.
De jaloezie.
De vernederingen.
De ontkenningen.
Zijn geheimen waren privacy.
Haar vragen waren wantrouwen.
Een efficiënt systeem.
Hij bepaalde de waarheid.
Zij moest erin leven.
Zijn moeder had hem geleerd
wat controle was.
Hij haatte haar
wanneer zij boven hem stond.
Onder hem
bleek controle ineens redelijk.
Toen kwam Yasmina.
Zijn dochter.
Biologie maakte hem vader.
De rest vereiste karakter.
Een kind vraagt niet
of haar vader gerespecteerd wordt.
Alleen of zij
bij hem veilig is.
Phuong had kunnen stoppen
wat bij zijn moeder begon.
In plaats daarvan
gaf hij de wond door.
Buiten bleef hij vriendelijk.
Natuurlijk.
Zij mochten naar huis.
En de witte jas
bleef smetteloos.
De jas hoefde tenslotte
nooit met hem samen te leven.
— Ella Tan